مات و فات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مات و فات . [ ت ُ ] (ترکیب عطفی، اِمرکب ) (مأخوذ از دو فعل ماضی عربی ) مرگ و نیستی . - مات و فات گفتن یا قائل به مات و فات بودن ؛ یعنی منکر معاد بودن و منکربعث و نشور و منکر بقای روح بودن . شاید مأخوذ از قول قس بن ساعدة است : من عاش مات و من مات فات و کل ما هو آت آت . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). رجوع به مات شود.