ماتخانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ماتخانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) هر خانه از شطرنج که در آن شاه مات شود. ماتگه : مگذار شاه دل به در ماتخانه در زین در که هست درد ز عزلت فرونشان . خاقانی . بیچاره آدمی که فرومانده است سخت در ماتخانه ٔ قدر و ششدر قضا. عطار.