مار خوردن

مار خوردن . [ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از رنج و سختی بردن و غم و اندوه خوردن باشد. (برهان ). کنایه از غم و غصه خوردن و رنج و سختی بسیار کشیدن . (آنندراج ). کنایه از رنج و سختی بردن باشد. (انجمن آرا). اندوه بردن . غم خوردن . غم بسیارخوردن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : لعل روان ز جام زر نوش و غم فلک مخور زین فلک زمردین بهرچه مار می خوری . سلمان ساوجی . نانم همه لخت سینه ٔ بریان است آهم همه اشک دیده ٔ گریان است گو زهر کشد کسی که اینش آب است گو مار خورد کسی که اینش نان است . مسیح کاشی (از آنندراج ).