مال ده

مال ده . [ دِ ه ْ ] (نف مرکب ) مال دهنده . منعم . معطی . بخشنده : جان بدهم و دل ندهم کاندر دل من هست مدح ملکی مال دهی شکرستانی . فرخی . از بهر آنکه مال ده و شادکامه بود بودند خلق زو به همه وقت شادمان . منوچهری . عطا از خلق چون جویی گر او را مال ده گویی به سوی عیب چون پویی گر او را غیب دان بینی . سنائی .

مالده . [ دِه ْ ] (اِخ ) دهی از دهستان لفمجان است که در بخش مرکزی شهرستان لاهیجان واقع است و ١٧٢ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٢).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی