مالاکا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مالاکا. (اِخ ) شبه جزیره ٔ ملاخ . (ناظم الاطباء). یا شبه جزیره ٔ مالزی، در هندوچین ومیان دریای چین جنوبی و اقیانوس هند واقع است . این شبه جزیره به وسیله ٔ برزخ کرا به قاره ٔ آسیا متصل شده و بوسیله تنگه مالاکا ازسوماترا جدا شده است . ناحیه ای است استوائی و کوهستانی . این شبه جزیره میان برمانی و مالزیا تقسیم شده است . (از لاروس ). و رجوع به مالزیا و ماده ٔ بعد شود.
مالاکا. (اِخ ) شهری در شبه جزیره ٔ مالزی است که بر کنار تنگه مالاکا واقع است و ٧٠٠٠٠ تن سکنه و کارخانه کائوچوسازی دارد. مالاکا جمعاً ٤٠٤٣٠٠ تن سکنه دارد. (از لاروس ). و رجوع به ماده ٔ قبل شود.