مالج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مالج . [ ل َ ] (معرب، اِ) ماله ٔ گلکاران، معرب است . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مأخوذ از فارسی، ماله ٔ گلکاران . (ناظم الاطباء). آلتی که بدان گل مالند، معرب ماله ٔ فارسی است . ج، موالج . (از اقرب الموارد). و رجوع به ماله شود.
مالج . [ ل َ ] (اِخ ) نام جد محمدبن معاویه ٔ محدث است . (منتهی الارب ).