مالزیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مالزیا. [ ل ِ ] (اِخ ) فدراسیونی که در سال ١٩٦٣ دولت واحدی تشکیل داده و از دولتهای مشترک المنافع به شمار آمد. این فدراسیون از بهم پیوستن فدراسیون مالزی و سرزمینهای «سباه » (برنئوی شمالی قدیم ) و ساراواک (سنگاپور، در آغاز عضو فدراسیون بود و در سال ١٩٦٥ کناره گیری کرد.) تشکیل گردید. ٣٣٣٦٧٦ کیلومترمربع وسعت و ١٠٠٧١٠٠٠ تن سکنه دارد و پایتخت آن کوآلالامپور است . این کشور در منطقه استوائی واقع است و بزرگترین تولید کننده ٔ کائوچو و قلع در جهان است و غالب کانهای این کشور، مخصوصاً آهن، استخراج نشده مانده است . غذای عمده ٔ مردم این سرزمین برنج است . اکثریت مردم در مالزی متمرکزند که در آنجا اقلیتی از بومیان و چینیان هم سکونت دارند. (از لاروس ). و رجوع به ماده ٔ قبل شود.