ماله
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(لِ) (اِ.) ۱- افزاری که بنایان و گلکاران با آن کاهگل و گچ و آهن را بر دیوار و غیره مالند و آن را انواع است. ۲- تختهای که برزیگران بر زمین شیار کرده کشند تا کلوخهای آن را نرم کنند و زمین را هموار سازند. ۳- افزاری که جولاهگان از خس مانند جاروب و لیف سازند و با آن تانه را آهار دهند؛ لیف جولاهگان.
(لَ یا لِ) (ص.) پر، لبریز، لبالب ؛ مق. خوله.