ماناک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ماناک . (ق مرکب ) مخفف ماناکه . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). پنداری که . گویی که : آن رنگ سیاه لاله، ماناک اندر دل مشتری است کیوان . خاقانی . روز روشن ندیده ام، ماناک همه عمرم به چشم درد گذشت . خاقانی . زلف تو سیه چراست ماناک بسیار در آفتاب گشته . امیرخسرو (از آنندراج ). و رجوع به مانا شود.