مانکیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مانکیر. (اِخ ) (= مالکهت ) شهری قدیم در هندوستان قریب ٩٠ کیلومتری جنوب شرقی «شلپور» در ولایت بمبئی . مرکز بلهرا. (فرهنگ فارسی معین ). بزرگترین بتخانه ها در مانکیر است و این شهر همان است که «بلهرا» بدانجا است . (از الفهرست ابن الندیم ). و رجوع به همین مأخذ ص ٤٨٥ شود.