مانک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مانک . (اِ)به معنی ماه است . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). مانگ . ماه . (ناظم الاطباء). و رجوع به مانگ شود. ◄ خورشید. (ناظم الاطباء). و رجوع به مانگ شود.
مانک . [ ن َ ] (اِخ ) ناحیتی است [ به هندوستان ] به چین و موسه پیوسته و این هرسه ناحیت را با چینیان حرب است و چینیان بهتر آیند. (حدود العالم ).
مانک . [ ] (اِخ ) رجوع به «ابوعبداﷲبن مانک » در همین لغت نامه شود.