ماه پیکر

ماه پیکر. [ پ َ / پ ِ ک َ ] (ص مرکب ) هرچیز که پیکر آن مانند ماه باشد. (ناظم الاطباء). از اسمای محبوب است . (آنندراج ). کسی که پیکرش مانند ماه زیبا و دل انگیز باشد. معشوق زیبا : ای غالیه زلفین ماه پیکر عیار و سیه چشم و نغز دلبر. خسروی (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). زره پوش ترک من آن ماه پیکر زره دارد از مشک بر ماه انور. امینی نجار (از لباب الالباب ج ٢ ص ٤٢). بتی ساخته ماه پیکر در اوی برهنه نه زر و نه زیور بر اوی . اسدی . و طلیعه ٔ بصر او بر ماهرویی افتاد... خوب منظر، ماه پیکر... (سندبادنامه ص ٢٥٩). جهان خسرو اسکندر فیلقوس ز پیوند آن ماه پیکر عروس . نظامی . ز مهترزادگان ماه پیکر بود در خدمتش هفتاد دختر. نظامی . تا آنگهی که پیکر ماه است بر فلک خالی مباد مجلست از ماه پیکران . سعدی . صاحب کمال را چه غم از نقص جاه و مال چون ماه پیکری که در او سرخ و زرد نیست . سعدی . جمال ماه پیکر در بلندی بدان ماند که ماه آسمان است . سعدی . چو دور خلافت به مأمون رسید یکی ماه پیکر کنیزک خرید. سعدی (بوستان ).