مایمرغی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مایمرغی . [ ی َ م ُ ] (ص نسبی ) منسوب به مایمرغ . و رجوع به مایمرغ و ماده ٔ بعد شود.
مایمرغی . [ ی َ م ُ ] (اِخ ) احمدبن علی، مکنی به ابونصر که از ابوعمرو محمدبن محمدبن جابر و ابوسعید خلیل بن احمد و دیگران استماع کرد و مرد صادق و ثقه بود و به سال ٤٠٣ در سن ٦١ سالگی درگذشت . (از معجم البلدان ).
مایمرغی . [ی َ م ُ ] (اِخ ) فضل بن نصر مکنی به ابوالعباس که از عباس بن عبداﷲ سمرقندی روایت دارد و بکربن محمدبن احمدالفقیه از او روایت کرده است . (از معجم البلدان ).