متثلم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متثلم . [ م ُ ت َ ث َل ْ ل ِ ] (اِخ ) زمینی است . (منتهی الارب ). نام سرزمینی است و در معلقه ٔ عنتره آمده است . (از اقرب الموارد). و رجوع به معجم البلدان شود.
متثلم . [ م ُ ت َ ث َل ْ ل ِ ] (ع ص ) آوند یا دیوار رخنه دار. (آنندراج ). در میان سوراخ دار مانند دیوار و آوند و رخنه دار و ترک دار. و رجوع به تثلم شود. ◄ لب شکسته و دندانه دار. ◄ رندیده شده مانند شمشیر و آوندهای سفالین . (ناظم الاطباء).