متزهد
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ زَ هِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، زاهد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ زَ هِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، زاهد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متزهد. [ م ُ ت َ زَهَْ هَِ ] (ع ص ) عبادت کننده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). دیندار و پارسا و زاهد. (ناظم الاطباء). کسی که زهد ورزد و عبادت کند. و رجوع به تزهد شود.