متزکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متزکر. [ م ُ ت َ زَک ْ ک ِ ] (ع ص ) طفل نیکوحال . (آنندراج ). کودک نیکوحال . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). ◄ کسی که ترقی می کند و بختیار می شود. (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ). ◄ پرشده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ شکم کودک پر شده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). و رجوع به تزکر شود.