متساکر

متساکر. [ م ُ ت َ ک ِ ] (ع ص ) مستی نماینده از خود، بی مستی . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کسی که مستی کند و رسوائی نماید بی آن که مست باشد. (ناظم الاطباء). ◄ (اصطلاح تصوف ) اهل ذوق . (نفایس الفنون ج ١ ص ١٧١). و رجوع به ذوق در همین لغت نامه و نفایس الفنون و مصباح الهدایه ص ١٣٧ و فرهنگ مصطلحات عرفاء سیدجعفر سجادی ذیل «ذوق » و «اهل ذوق » شود.