متغنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متغنی . [ م ُ ت َ غ َن ْ نی ] (ع ص ) سرود گوینده و سراینده . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ بی نیاز. (ناظم الاطباء). بی نیاز گردنده . (آنندراج ) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ ستاینده و نکوهنده و سرزنش کننده (اضداد). (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). ◄ عاشق و عشقباز. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). و رجوع به تغنی شود.