متلمظ

متلمظ. [م ُ ت َ ل َم ْ م َ ] (ع اِ) محل تبسم و خنده . یقال : انه لحسن المتلمظ. (ناظم الاطباء). مُتَبَسَّم . (از اقرب الموارد) (محیطالمحیط).

متلمظ. [ م ُت َ ل َم ْ م ِ ] (ع ص ) آن که زبان گرداگرد دهان برآوردبعد از طعام . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). تذوق . (ازاقرب الموارد). کسی که پس از غذا خوردن زبان را گرداگرد دهان میگرداند تا باقی مانده ٔ غذا را برداشته دهان را پاک کند. (ناظم الاطباء). رجوع به تلمظ شود.