متماطر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متماطر. [ م ُ ت َ طِ ] (ع ص ) ابر که ساعتی بارد و ساعتی باز ایستد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ باران باریده شده در محلی بدون محل دیگر. (ناظم الاطباء). باران که جائی بارد و جائی نبارد. (از فرهنگ جانسون ).