متم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متم . [ م ُ ت َم م ] (ع اِ) جای انقطاع رگ ناف . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از ذیل محیط المحیط) (از اقرب الموارد). ◄ آنچه افزون از پیمانه باشد. ◄ برکت . (ناظم الاطباء). ◄ بدر و ماه تمام . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط).
متم . [ م ُ ت ِم م ] (ع ص ) تمام کننده . (ازمنتهی الارب ) (آنندراج ). تمام کننده و کامل کننده . (ناظم الاطباء) : یریدون لیطفؤ انوراﷲ با فواههم واﷲ متم نوره ولو کره الکافرون . (قرآن ٨/٦١). ◄ زنی که نزدیک رسد ایام زادن او. (از منتهی الارب ) (آنندراج ). زنی که ایام زادن وی نزدیک باشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط).