متوکل الزیدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متوکل الزیدی . [ م ُ ت َ وَک ْ ک ِ لُزْ زَ ](اِخ ) رجوع به متوکل علی اﷲ مطهربن محمد زیدی شود.
متوکل الزیدی . [ م ُ ت َ وَک ْ ک ِ لُزْ زَ ] (اِخ ) یحیی بن احمدبن یحیی الحسنی العلوی (٨٧٧ - ٩٦٥ هَ . ق .) ملقب به شرف الدین، و معروف به متوکل علی اﷲ، امام زیدیه در یمن . پس از مرگ پدرش در جبال صنعاء به امامت رسید و باترکان چند بار کارزار کرد و کار او بزرگ شد و بر قبایل کثیری حکومت کرد. مردی فقیه و دانشمند بود. او را کتب بسیار است از جمله بحرالزخار در اصول فقه زیدیه . و احکام در اصول . او تا پایان حیات به امر امامت و امارت اشتغال داشت . (از اعلام زرکلی ج ٣ ص ١١٤٣).