متیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متیم . [ م ُ ت َی ْ ی ِ ] (ع ص ) بنده ٔ خود کننده بواسطه ٔ عشق و محبت . و رام و منقاد کننده . (ناظم الاطباء). زنی که بنده ٔخود کند کسی را و رام و منقاد گرداند. (آنندراج ).
متیم . [ م ُ ت َی ْ ی َ ] (ع ص )رام و منقاد. (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ مشتاق و دردمند. (غیاث ) (آنندراج ). مقلوب از عشق . (ناظم الاطباء).