مثور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مثور. [ م ُ ث َوْ وِ ] (ع ص ) برانگیزنده کسی را. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ بحث کننده از علم قرآن . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آن که بحث می کند از علم قرآن . (ناظم الاطباء). و رجوع به تثویر شود. ◄ کسی که بلند می کند گرد و خاک را. ◄ کسی که برمی انگیزاند هنگامه و غوغا را. ◄ آن که برمی خیزاند شتران را. (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ).