مجتبی

(مُ تَ با) [ ع. ] (اِمف.) برگزیده، پسندیده.<br>

(مُ تَ با) [ ع. ] (اِمف.) برگزیده، پسندیده.

مجتبی . [ م ُ ت َ با ] (ع ص ) برگزیده . (دهار). برگزیده شده . (آنندراج ) (غیاث ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). برگزیده و پسندیده . (ناظم الاطباء). ج، مجتبین و مجتبون . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : هم موسی از دلالت او گشته مصطفی هم آدم از شفاعت او گشته مجتبی . خاقانی . هر دو رکن جهان مردمی اند آدمی مجتبی و عیسی یار. خاقانی . تو بمانی چون گدای بینوا دولت خود هم توباش ای مجتبی . مولوی . مرحبا یا مجتبی یا مرتضی ان تغب جاء القضا ضاق الفضا. مولوی .

مجتبی . [ م ُ ت َ با ] (اِخ ) از القاب امام حسن علیه السلام . (ناظم الاطباء). لقب حسن بن علی بن ابیطالب (ع ). و رجوع به حسن بن علی شود.

مجتبی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) برگزیننده چیزی را. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). پسند کننده . (ناظم الاطباء). ◄ بگیرنده ٔ مال از جاهای آن . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از ذیل اقرب الموارد). ◄ جمع کننده و فراهم آورنده . (ناظم الاطباء).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

نام مردانه