مجتزع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجتزع . [ م ُ ت َ زِ] (ع ص ) شکننده ٔ چیزی و برنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). ◄ آن که از درخت چوب را بشکند. (آنندراج ) (از منتهی الارب ). کسی که شاخه ٔ درخت را می کند و یا می شکند. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).