مجرس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجرس . [ م ُ ج َرْ رَ ] (ع ص ) مرد کارآزموده . (آنندراج ) (منتهی الارب ). کسی که کارآزموده باشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مجرس . [ م ُ ج َرْ رِ ] (ع ص ) آزماینده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آزماینده و امتحان کننده . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ گوینده و متکلم . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ).
مجرس . [ م ُ رِ ] (ع ص ) بال مرغ که به وقت تیز گذشتن وی آواز کند. ◄ پیرایه ای که آواز آید از آن . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).