مجرفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجرفة. [ م ِ رَ ف َ ] (ع اِ) بیل . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). بیل چوبین و پاروب . (ناظم الاطباء). بیلچه . استام . خاک انداز. مقحاة.مسحاة. چمچه . کمچه . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
مجرفه . [ م ِ رَ ف َ / ف ِ ] (ع اِ) مجرفة : در مجرفه فرّاش مجلسش را مکنون جبال و بحار باشد. انوری (دیوان چ مدرس رضوی ج ١ ص ١٣١). رجوع به مجرفة شود.