مجیز
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مُ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- اجازه دهنده، رخصت دهنده. ۲- ولی و مصلح امر یتیم. ۳- بنده مأذون در تجارت.
(مَ) (اِ.) (عا.) تملق، چرب زبانی. ؛~ کسی را گفتن تملق او را گفتن.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مُ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- اجازه دهنده، رخصت دهنده. ۲- ولی و مصلح امر یتیم. ۳- بنده مأذون در تجارت.
(مَ) (اِ.) (عا.) تملق، چرب زبانی. ؛~ کسی را گفتن تملق او را گفتن.