محبار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

محبار. [ م ِ ] (ع ص ) زمین زود رویاننده ٔ نبات : ارض محبار. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). زمین محبار؛ رویاننده ٔ گیاه .