محبوبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محبوبی . [ م َ ] (حامص ) محبوب بودن . محبوبیت .
محبوبی . [ م َ ] (اِخ ) عبیداﷲبن مسعودبن محبوب المحبوبی معروف به تاج الشریعة. از علمای قرن هشتم هجری . او راست : شرح المواضعالمغلقة من وقایةالروایة از ابن صدرالشریعة. (از المعجم المطبوعات ج ٢ ستون ١٦٢٠).