محتشم کاشانی | دیوان اشعار | ترکیب‌بندها | شماره ۵ - وله فی مرثیه امام حسین بن علی علیه التحیه والثناء

این زمین پربلا را نام دشت کربلاست ای دل بی‌درد آه آسمان سوزت کجاست این بیابان قتلگاه سید لب تشنه است ای زبان وقت فغان وی دیده هنگام بکاست این فضا دارد هنوز از آه مظلومان اثر گر ز دود آه ما عالم سیه گردد رواست این مکان بوده است روزی خیمه‌گاه اهل‌بیت کز حباب اشگ ما امروز گردش خیمه‌هاست کشتی عمر حسین اینجا به زاری گشته غرق بحر اشگ ما درین غرقاب بی‌طوفان چراست اینک قبه پر نور کز نزدیک ودور پرتو گیتی فروزش گمرهان را ره‌نماست اینک حایر حضرت که در وی متصل زایران را شهپر روحانیان در زیر پاست اینک سده اقدس که از عز و شرف قدسیان را ملجاء و کروبیان را ملتجاست اینک مرقد انور که صندوق فلک پیش او با صد هزاران در و گوهر بی‌بهاست اینک تکیه‌گاه خسرو والا سریر کاستان روب درش را عرش اعظم متکاست اینک زیر گل سرو گلستان رسول کز غم نخل بلندش قامت گردون دوتاست اینک خفته در خون گلبن باغ بتول کز شکست او چو گل پیراهن حور اقباست این چراغ چشم ابرار است کز تیغ ستم همچو شمعش با تن عریان سر از پیکر جداست این سرور سینه زهراست کز سم ستور سینه پر علمش از هر سو لگدکوب بلاست این انیس جان پیغمبر حسین‌بن علی است کز سنان‌بن انس آزرده تیغ جفاست این عزیز صاحب دل ابا عبدالهست کز ستور افتاده بی‌یاور به دشت کربلاست این حبیب ساقی کوثر وصی بی‌سراست کز عروس روزگارش زهر در جام بقاست این سرافراز بلنداختر که در خون خفته است نایب شاه ولایت تاج فرق اولیاست این سهی سرو گزین کز پشت زین افتاده است جانشین شاه مردان شهسوار لافتاست این مه فرخنده طلعت کاین زمینش مهبط است قرةالعین علی چشم و چراغ اوصیاست این در رخشنده گوهر کاین مقامش مخزنست درةالتاج شه دین تاجدار هل اتاست این دل آرام ولی حق امیرالمؤمنین کامکارانت منی نامدار انماست این گزین عترت حیدر امام المتقین پادشاه کشور دین پیشوای اتقیاست پا درین مشهد به حرمت نه که فرش انورش لاله رنگ از خون فرق نور چشم مرتضی است دوست را گر چشم ازین حسرت نگرید وای وای کز تاسف دشمنان را بر زبان واحسرتاست مردم و جن و ملک ز آه نبی در آتشند آری آری تعزیت را گرمی از صاحب عزاست می‌شود شام از شفق ظاهر که بر بام فلک سرنگون از دوش دوران رایت آل عباست طفل مریم بر سپهر از اشگ گلگون کرده سرخ مهد خود در شام غم همرنگ طفل اشک ماست خاکسارانی که بر رود علی بستند آب گو نگه دارید آبی کاتش او را در قفاست تیره گشت از روبهان ماوای شیری کز شرف کمترین جای سگانش چشم آهوی خطاست ای دل اینجا کعبه وصل است بگشا چشم جان کز صفا هر خشت این آیینه گیتی نماست زین حرم دامن کشان مگذر اگر عاقل نه‌ای کاستین حوریان جاروب این جنت سر است رتبه این بارگه بنگر که زیر قبه‌اش کافر صد ساله را چشم اجابت از دعاست یا ملاذالمسلمین در کفر عصیان مانده‌ام از خداوندم امید رحمت و چشم عطاست یا امیرالمؤمنین از راندگان درگهم وز در آمرزگارم گوش بر بانک صلاست یا امام‌المتقین از عاصیان امتم وز رسولم چشم خشنودی و امید رضاست یا معزالمذنبین غرق کبایر گشته‌ام وز تو در خواهی مرادم در حریم کبریاست یا شفیع‌المجرمین جرمم برونست از عدد وز تو مقصودم شفاعت پیش جدت مصطفاست یا امان الخائفین اینجا پناه آورده‌ام وز تو مطلوبم حمایت خاصه در روز جزاست یا اباعبدالله اینک تشنه ابر کرم از پی یک قطره پویان برلب بحر سخاست یا ولی‌الله گدای آستانت محتشم بر در عجز و نیاز استاده بی‌برگ و نواست مدتی شد کز وطن بهر تو دل بر کنده است وز ره دور و درازش رو در این دولتسرا است دارد از درماندگی دست دعا بر آسمان وز قبول توست حاصل آن چه او را مدعاست از هوای نفس عصیان دوست هر چندای امیر جالس بزم گناه و راکب رخش خطاست چون غبار آلود دشت کربلا گردیده است گرد عصیان گر ز دامانش بیفشانی رواست