محتشم کاشانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۷۲

ای شیخ که هست دایم از نخوت تو در طعنه آلایش من عصمت تو گر عفو خدا کم بود از طاعت تو دوزخ ز من و بهشت از حضرت تو