محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۰۵

گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست ور کنی جزم که مهر تو در آب و گل کیست داد عصمت دهی از بهر رضای دل او تا هوس پیشه بداند که دلت مایل کیست سگت آهسته نهد پا به زمین از غیرت تا بداند که سر کوی تو سر منزل کیست بعد از آن هم که کنی به سملم از تاب حسد ترسم از رشک بگویند که این به سمل کیست برده این قافله از قافله مشگ سبق یارب این عطرفشانی عمل محمل کیست گرچه آواز وی از محفل او می‌شنوم دلم از دغدغه خونست که در محفل کیست محتشم زد چو گدایان در دریوزه عام تا به این پی نتوان برد که او سائل کیست