محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۳

غیر مگذار که در بزم تو آید گستاخ گرم صحبت شود و با تو درآید گستاخ در فریبنده سخنها چو دمد باد فسون برقع از چهره شرم تو گشاید گستاخ به نگاه تو چو از لطف بشارت یابد به اشارت ز لبت بوسه رباید گستاخ دست جرات چو گشاید ز خیالات غلط دستیازی به خیال تو نماید گستاخ آن که پنهان کندت سجده چو می‌با تو کشد آید و رخ به کف پای تو ساید گستاخ هست شایسته فیض نظر پاک بتی که نظر در رخش از بیم نشاید گستاخ محتشم بلبل باغ تو شد اما نه چنان که در اندیشه گل نغمه سراید گستاخ