محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸

گر بهم می‌زدم امشب مژه پر نم را آب می‌برد به یک چشم زدن عالم را سوز دیرینه‌ام از وصل نشد کم چه کنم که اثر نیست درین داغ کهن مرهم را آن پری چهره مگر دست بدارد از جور ورنه بر باد دهد خاک بنی‌آدم را ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند قید هر صید مکن زلف خم اندر خم را بنشین در حرم خاص دل‌ای دوست که من دور دارم ز رخت دیده نامحرم را باددر بزم غمم نشه‌ای از درد نصیب که در آن نشئه ز شادی نشناسم غم را خواهی اکسیر بقا محتشم از دست مده ساغر دم به دم و ساقی عیسی دم را