محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۵

یک دلان خوش دلی از فتح سلطان یافتند دشمنان سر باختند و دوستان جان یافتند مژده را شد بال و پر پیدا که موران ضعیف قوت عنقا ز تشریف سلیمان یافتند رنج بیماران مرفوع الطمع را باد برد کز مسیحا نسخه پر فیض درمان یافتند ز آفتاب فتنه گشتند ایمن از دوران که باز خویش را در سایه دارای دوران یافتند دست سلطان را قوی کردند ارباب دعا فتنه را با ملک چون دست و گریبان یافتند کرد بی‌زحمت در انگشت سلیمان دست غیب در سواد ملک آن خاتم که دیوان یافتند مرغ اقبالی که دیر از ناز می‌آمد فرود آخر از نصرت تو را بر بام ایوان یافتند بر زمین بارند آمین بس که اهل آسمان محتشم را بهر این دولت دعا خوان یافتند