محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۲۱

آخرای بی‌رحم حال ناتوان خود بپرس حرف محرومان خویش از محرمان خود بپرس نام دورافتادگان گر رفته از خاطر تو نیز از فراموشان بی‌نام و نشان خود بپرس چون طبیب شهر گوید حرف بیماران عشق گر توان حرفی ز درد ناتوان خود بپرس من نمی‌گویم بپرس از دیگران احوال من از دل بی‌اعتقاد بدگمان خود بپرس شرح آن زاری که من بر آستانت می‌کنم از کسی دیگر مپرس از پاسبان خود بپرس یا مپرس احوال من جائیکه باشد مدعی یا به تغییر زبان از هم زبان خود بپرس محتشم بر آستانت از سگی خود کم نبود حالش آخر از سگان آستان خود بپرس