محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۲

برین در می‌کشند امشب جهان‌پیما سمندی را به سرعت می‌برند از باغ ما سرو بلندی را غم صحرائیان دارم که غافل گیری گردون به صحرا می‌برد از شهر بند صید بندی را سپهرم مایه بازیچه خود کرده پنداری که باز از گریه‌ام درخنده دارد نوشخندی را سزاوار فراقم من که از خوبان پسندیدم دل بیزار الفت دشمنی آفت پسندی را نمی‌گفتم که آن بی‌درد با صد غصه نگذارد به درد بی‌کسی در کنج محنت دردمندی را دلم ازسینه خواهد جست بیرون محتشم تا کی بود تاب نشستن در دل آتش سپندی را