محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۴۷

کاش مرگم سازد امشب از فغان کردن خلاص تا سگش از درد سر آسوده گردد من خلاص شد گرفتاری ز حد بیرون اجل کو تا شود من ز دل فارغ دل از جان رسته جان از تن خلاص داشتم در صید گاه صد زخم از بتان در نخستین ضربتم کرد آن شکارافکن خلاص سوختم ز آهی که هست اندر دلم از تیر خویش روزنی کن تا شوم از دود این گلخن خلاص بی‌تو از هستی به جام مرغ روحم را بخوان از قفس تا گردد آن فرقت کش گلشن خلاص محتشم در عاشقی بدنام شد پاکش بسوز تا شوی از ننگ آن رسوای‌تر دامن خلاص