محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۵۶

به هجر یار که از غیر آن ندارم حظ چنان که ز وصل آن چنان ندارم حظ به غیر حیرت عشقت چه باعث است‌ای گل که چشم دارم و از گلستان ندارم حظ ز بس که خورده‌ام از قاصدان فریب اکنون به هیچ مژده من بدگمان ندارم حظ نوید عمر ابد هم به گوش ناخوش نیست که بی‌تو بس که به جانم ز جان ندارم حظ به مزدی سفرم کاش خانمان سکون که از وطن من بی‌خانمان ندارم حظ زهم ببر ز من‌ای همزبان که من بی‌او زبان ندارم و از هم زبان ندارم حظ ره جهان دگر محتشم کنون سر کن که بهر عمر چنین زین جهان ندارم حظ