محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۰۱

ز کج بینی به زلفت نسبت چین ختن کردم غلط بود آن چه من دیدم خطا بود آن چه من کردم اگر از محنت غربت بمیرم جای آن دارد که بهر چون تو بدخوئی چرا ترک وطن کردم اگر از تربتم بوی وفا ناید عجب نبود که خاک پای آن بدمهر را عطر کفن کردم چو گوی از غم به سر می‌غلطم و بر خاک می‌گردم که خود را از چه سرگردان آن سیمین بد نکردم به زور غصه‌ام کشت آن که عمری از برای او گرفتم کوه غم از پیش و کار کوهکن کردم تواکنون گر دلی داری به سر کن محتشم با او که من خود ترک آن سنگین دل پیمان‌شکن کردم