محتفف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محتفف . [ م ُ ت َ ف ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از احتفاف . آنکه میخورد هر آنچه در دیگ باشد از طعام . (از منتهی الارب ). ◄ کسی که می پوشاند خود را به جامه و جامه بر خود می پیچد. (ناظم الاطباء). ◄ زنی که برهنه و ساده کند روی را از موی برای زینت . (آنندراج ).