محتلط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محتلط. [ م ُ ت َ ل ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از احتلاط. سوگند یادکننده . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ ستیهنده و خشم کننده . (ناظم الاطباء). خشم گیرنده . (از منتهی الارب ). ◄ شتاب کننده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). شتابنده . ◄ بی آرام . پریشان خاطر. شوریده سخن . (ناظم الاطباء). تافته و بی قرار گردنده . (از منتهی الارب ).