محذی

محذی . [ م ِ ذا ] (ع اِ) نِشگِردَه . ازمیل . شفره . (یادداشت مرحوم دهخدا). آلتی است که بدان چرم دوزان چرم را قطع کنند. (غیاث ). ج، محاذی . (مهذب الاسماء).

محذی . [ م ُ ] (ع ص ) آنکه بهره دهد از غنیمت کسی را. (از منتهی الارب ) (آنندراج ).