محراک

محراک . [ م ِ ] (ع اِ) چوب آتش کاو. (منتهی الارب ). محراث . محرث . (منتهی الارب ). چوبی که بدان آتش بهم زنند. (یادداشت مرحوم دهخدا). ◄ دویت شوره . دوات شور. آب دوات کن . دویت آشور. (یادداشت مرحوم دهخدا). ◄ (ص ) بسیار حرکت دهنده . (غیاث ) (آنندراج ). ◄ یکی از نامهای اسرافیل . (آنندراج ) (غیاث ) : بشنو اکنون ماجرای خاک را که چه میگوید فسون محراک را. مولوی . ◄ بسیار افسوس کننده . (غیاث ) (آنندراج ).