محرث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محرث . [ م ُ رَ ] (ع ص ) ستور لاغر شده از بسیاری کار و راندن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
محرث . [ م ِ رَ ] (ع اِ) آتش کاو. (منتهی الارب ). ◄ قلبه و فدان . (ناظم الاطباء).
محرث . [ م َرَ ] (ع اِ) محل زراعت . ج، محارث . (ناظم الاطباء).