محرق

محرق . [ م ِ رَ ] (ع اِ) سوهان . (منتهی الارب ).

محرق . [ م ُ رِ ](ع ص ) نیک سوزاننده به آتش . (از منتهی الارب ). سوزاننده . سوزنده : بدانست که جوان در تب مطبق عشق است و در حرارت محرق هجران . (سندبادنامه ص ١٨٩). گر ترش روی است آن دی مشفق است صیف خندان است اما محرق است . مولوی . ◄ حریقه سازنده . ◄ اذیت رساننده . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).

محرق . [ م ُ رَ ] (ع ص ) نیک سوخته شده به آتش . (از منتهی الارب ). مشتعل و افروخته . (ناظم الاطباء). سوزانیده شده . (غیاث ). سوخته شده . (ناظم الاطباء) : دیو دزدانه سوی گردون رود از شهاب او محرق و مطعون شود. مولوی (مثنوی ص ٢٤٤). - رصاص محرق ؛ ارزیز سوخته . (یادداشت مرحوم دهخدا).