محرق
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مُ حَ رِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- نیک سوزاننده به آتش. ۲- آن چه موجب تشنگی گردد. ۳- دوایی را گویند که پس از مالیدن بر روی پوست بدن ایجاد سوزش و تحریک شدید کند، مانند: فرفیون، خردل و غیره.
(مُ رِ) [ ع. ] (اِفا.) سوزاننده.
(مُ حَ رَّ) [ ع. ] (اِمف.) ۱- سوخته شده. ۲- آب جوش داده به آتش.