محرم

محرم . [ م ُ ح َرْ رَ ] (اِخ ) ابن پیر محمدبن مزید، مکنی به ابوالفیض قسطمونی . او راست : ترغیب المتعلمین، القول البدیع فی الصلاة علی الحبیب الشفیع، و رساله ای مشتمل بر ده مطلب که از تفاسیر و کتب مشهور فراهم کرده است . (یادداشت مرحوم دهخدا).

محرم . [ م ُ رِ ] (ع ص ) در حرم درآینده . (از منتهی الارب ). کسی که احرام حج بسته است . (ناظم الاطباء). احرام بسته . آنکه احرام بسته است زیارت خانه ٔ خدا را. احرام گرفته . مقابل محل . (یادداشت مرحوم دهخدا). احرام گیرنده . (مقدمه ٔ لغت میرسید شریف جرجانی ). قاصدالاحرام . (کشاف اصطلاحات الفنون ). در حرم رونده . (غیاث ) : شبروان در صبح صادق کعبه ٔ جان دیده اند صبح را چون محرمان کعبه عریان دیده اند. خاقانی . در حریم کعبه ٔ جان محرمان الیاس وار علم خضر و چشمه ٔ ماهی بریان دیده اند. خاقانی . محرمان چون ردی از صبح درآرند به کتف کعبه را سبز لباس فلک آسا بینند. خاقانی . بر معتکف بود که اجتناب کند از آنچه محرم را اجتناب باید کردن . (ترجمه ٔ النهایه ٔ طوسی ص ١ و ١١٦). - مُحرمانه ؛ همچون احرام گیرندگان : هر سال محرمانه ردا گیرد آفتاب وز طیلسان مشتری آرند میزرش . خاقانی . ◄ آشتی کننده . ◄ آنکه در حریم خانه باشد. ◄ در ماههای حرام درآینده . ◄ داخل شونده در حرمتی که هتک آن روا نیست . ◄ حرام . انه لمحرم عنک ؛ یعنی حرام است رنج او بر تو. ◄ امراءة محرم ؛ زن حائض شده . (از منتهی الارب ). زن حائض . (ناظم الاطباء).

محرم . [ م ُ ح َرْ رَ ] (اِخ ) ابن محمدبن عارف . متوفی در جمادی الاولی ٩٧١هَ . ق . اوراست رساله ای در رضاع . (از یادداشت مرحوم دهخدا).